Positief blijven

Lieve allemaal,

We hebben in het project moeilijke weken achter de rug. We hadden een eerste externe opdracht voor onze timmerwerkplaats. Tot nu toe kwamen alle opdrachten uit onze eigen NGO. Iedereen was er heel trots op en we namen het serieus. Deadlines moesten gehaald worden. Wat er precies mis gegaan is is niet duidelijk, maar we blijken meubels geleverd te hebben –voor een deel- van mindere kwaliteit dan in ons contract staat.

Aangezien wel alle goede hout gekocht is en we daar de bonnetjes van hebben, wisten we dat we het gesprek moesten aangaan met onze timmerleraar.  Na uren overleg en de situatie van alle kanten bekijken met Yrene en Elba, hadden we een gesprek. Ik was ziek (griep), maar Elba –net nieuw in haar job als directeur- kon of durfde het gesprek nog niet te voeren. Dus ik had die ‘eer’. Geconfronteerd met de zaken gaf de leraar drie keer een andere uitleg, helaas geen enkele acceptabele. Bij de keus ‘ontslagen worden of zelf ontslag nemen’, koos hij voor het laatste. Dit soort gesprekken heb ik al vaker moeten voeren. Voor mij zijn ze vervelend, maar ik kijk er ook heel nuchter naar. Het is part of the deal als leidinggevende. Na het gesprek zei de leraar dat hij zijn naam zou zuiveren. Ondanks de duidelijke bewijzen, hoopte ik dat hem dat zou lukken want ik vind hem een goede leraar die bijna altijd een juiste manier vindt om de jongens te benaderen.

Daarna kwam er een reeks van negatieve verrassingen waarbij de volle lading op mijn bordje kwam. Zonder de situatie ooit met iemand van Mama Alice te bespreken, kozen enkele buitenlandse vrijwilligers de kant van de leraar. Tegelijkertijd  hoorde ik dat deze vrijwilligers lelijke dingen over me gezegd hadden. Vrijwilligers waarvan ik dacht dat het mijn vrienden waren.  Ik kan niet goed beschrijven wat dat met me deed. Voor het eerst in mijn leven dacht ik dat ik het niet meer aankon. Ik kon ’s avonds niet slapen, moest overgeven, bij iedere persoon die ik tegenkwam of van wie ik mail ontving, dacht ik: ‘heb jij dat ook gehoord? Of heb je misschien ook zo’n lelijke dingen gezegd?’  Een vrijwilligster vertrok opeens. Wij bleven achter met alle problemen en extra werk. Ik voelde me eenzaam. Diezelfde week werd onze vroegere leraar zo boos dat hij onze stichting en onze klant bedreigde en daarna mij persoonlijk bedreigde.  Het hele team werd ingelicht. Ik was zo emotioneel dat ik weg moest gaan. Ik die dacht altijd in elke werksituatie mijn emoties redelijk onder controle te hebben.  Yrene kon haar emoties niet uiten. Normaal straalt zij altijd vrolijkheid uit, nu zagen we een bezorgd koppie. Elba had het ook heel lastig. En dan de angst te zien bij onze ‘klanten’, zij waren ook bedreigd en vroegen mij hoe serieus ze het moesten nemen.  Hoe ernstig was het? Kon ik ze geruststellen of moest ik net zeggen dat ze even moesten opletten? 

De eerste keer dat ik daarna weer op kantoor kwam, kreeg ik een boeket bloemen en een kaart waarin het team prachtige dingen had geschreven. 

Het bestuur liet weten helemaal achter ons te staan en Emy, Edith en Ivo spraken dit naar mij persoonlijk uit. Dank jullie wel!  Mijn familie liet (weer eens) haar onvoorwaardelijke liefde blijken. Cecile kon het nuchter bekijken. En het kwam me voor het eerst goed uit dat mijn broer rechtser is dan ik, hij zei: “dat linkse gedoe van betuttelen en altijd maar begrijpen waarom iemand iets doet. Hartstikke goed hoe jullie het doen, moet je gewoon zakelijk naar kijken. In Nederland mag dit ook niet. Leraar moet gewoon goed voorbeeld zijn voor de jongens “ Thanks Pierre. Dree oordeelde niet, maar hielp me om ook hier iets uit te leren. En dan Liesbet die me eerst door de griep heen hielp en daarna lekker samen met me schold op het onprofessioneel gedrag waarmee we geconfronteerd werden. Ze liet me voelen dat ik ook gekwetst, onzeker en laaiend mag zijn.

Een collega-NGO geeft aan dat zij –door de moeilijke ervaringen- er voor gekozen hebben steeds minder met vrijwilligers te werken. Er schiet door me heen ‘zou ik ook willen’.  Maar dan schrijf ik een stukje voor het jaarverslag over 2008 over de resultaten in Ayacucho en dan denk ik aan al die prachtige dingen die alleen al afgelopen jaar door gemotiveerde Belgische en Nederlandse jonge mensen bereikt zijn. De geweldige film, het werken met de handpoppen waarbij de kinderen zo veel opener vertellen over hun problemen, de kinderen van het individueel onderwijs die zo vooruit gegaan zijn door dramatherapie, de prachtige tekeningen in Keiko en 11 de Junio, de heerlijke snoezelhoek, de prachtige creatieve dingen gemaakt in de vakopleiding. En dat zijn alleen al de grote dingen. Al die kleine momenten, al die glimlachen bij de kids, de vriendschap met teamleden en het elke keer weer verruimen van onze blik: Blijven vertrouwen Fredy!

Er gebeuren zo’n mooie dingen. Ik wil me daar weer op focussen. Mijn broer gaat trouwen en zijn verloofde Laura is in verwachting. We hebben een geweldig schattig neefje Adriaan erbij!  Ik ga dit jaar nog meer tante worden, want ook Cecile en Huub gaan een gezinnetje vormen.  Jippie. Ik besef meer dan ooit hoe bijzonder het is dat ik Miran ken, een mooiere vriendin is niet te bedenken. We beginnen nu echt met het project ‘begeleid kamers wonen’. Het nieuwe straathoekteam is enthousiast, heerlijk! De Lions Heerlen die zo veel doen voor Mama Alice! De constante activiteiten van Jo die zo succesvol zijn. Mieke die opeens foto’s stuurt over een markt(super man!). De Nederlandse ambassadeur in Lima die positief praat over Mama Alice, waardoor de kans dat drie Ayacuchaanse voetballertjes een visum krijgen, aanzienlijk groeide. De vooruitgang van de drie jongens hier in huis. Een fijn gesprek van een uur met papa. Er gebeurt zo veel leuks, als je het maar wilt zien.

Heel veel liefs uit Ayacucho,

Frederique