Van Zuid-Amerika naar Zuid-Limburg

Ik heb al maanden geen dagboekverslag geschreven en er is zo veel gebeurd, dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen.

Ik zal met de straatjongens beginnen die nu deelnemen aan het begeleid kamers wonen project. Ik werk dagelijks met hen en dat is genieten, in elk geval nooit saai. Rusbel en Jose Luis zijn op school overgegaan. Da’s geweldig goed nieuws. Vooral voor Jose Luis is het heel speciaal, want hij is 19 jaar en begon vorig jaar in groep 7 van de basisschool. Hij heeft twee jaar in één gedaan. En vorige week startte hij met het eerste jaar middelbare school.

 Geweldig he,  dat jongens met een beangstigend grote achterstand dit voor elkaar krijgen. Ik weet niet of ik daar zelf de moed voor zou hebben. Wilfredo, Israel en Jonathan zijn ook weer met school begonnen. Ze nemen daarnaast allemaal deel aan onze vakopleidingen. Ze gebruiken allemaal geen drugs meer. Wel hebben de oudere jongens veel moeite om van de drank te blijven, vooral in de weekenden is er geen houden aan.  Waar ligt de grens tussen normaal (in Nederland drinken jongeren tussen de 16 en 19 jaar natuurlijk ook veel in de weekenden) en vluchten of wegdrinken van problemen?

Als ik moe ben, heb ik momenten van twijfel. Doen we het wel goed? Zijn de mooie resultaten niet alleen iets voor korte termijn? Worden onze jongeren wel zelfstandig genoeg? Wat kunnen we nog doen voor de jonge mannen die nu in de gevangenis zitten waar we de afgelopen jaren mee gewerkt hebben? We hebben weinig mensen en middelen, waar kunnen we hen het beste inzetten? Mijn vakantie in januari kwam prima op tijd. Lekker naar het strand met 4 jongens uit het huis, heerlijk zwemmen, lachen, eten, volleyballen.  In plaats van constant op te moeten letten, corrigeren, bevestigen, hadden we het nu gewoon gezellig met elkaar, zonder verplichtingen. Weer thuis in Ayacucho geniet ik van mijn bruin kleurtje en het uitgeruste gezicht in de spiegel. De jongens hebben zin om met school te starten. Ik denk dat het komt dat mijn mondhoeken weer omhoog zijn gegaan, want opeens gaat alles redelijk op rolletjes. Weinig problemen en de kleine dingen die voorvallen kan ik met gemak aan. Just in case toch maar even afkloppen…

Afgelopen zondag bezochten we het graf van Jonathan H.  Zijn beste vriend L. speelde met een revolver waarvan hij dacht dat het niet geladen was. Per ongeluk schoot hij Jonathan dood. L. zit nog in de jeugdgevangenis in Lima.  En deze zondag stonden we daar met 20 jongens te luisteren naar een oude Ayacuchaanse man die tegen kleine betaling gebeden komt zeggen. 

Op elkaar hangend, doodstil. Reddy, ook een goede vriend van Jonathan, komt zelf net uit de jeugdgevangenis en bezoekt voor het eerst het graf. Als wij weggaan blijft hij nog een tijdje zitten, wat zou er toch door hem heen gaan? Alle jongens van 19 jaar en ouder zitten in de gevangenis, zijn overleden in gevechten of zijn gevlucht uit Ayacucho. We praten er vaak over, maar durven ze werkelijk te geloven dat zij een andere toekomst kunnen hebben? 

Na dit bezoek gingen we honderden ballonnen vullen in Keiko Sofia. De jongens achterop de pick-up, terwijl Olmo (Belgische stagiair), Teo en ik veilig achter gesloten ramen gingen zitten. We reden door de buitenwijken. Het eerste half uur hadden onze mannen achterop nog het hoogste woord. Meisjes werden nageroepen en daarna natgekogeld. Tot de ballonnen op waren.

En soms reden we door straten waar vanaf daken hele emmers naar beneden gekieperd werden. Hahahaha, wat hebben we gelachen om onze bibberende ruige mannen. Ik vind het natgooien met ballonnen een heerlijk Carnavals gebruik in Latijns Amerika. Mits je er op voorbereid bent, want als je ‘s ochtends na een half uur bus bij je werk aankomt en vlak voor de deur kliedernat gegooid wordt, kun je er natuurlijk minder om lachen.

De realiteit van de straatjongens is heftig, dat besef ik weer als ik ‘s avonds met onze Engelse vrijwilliger Alan afspreek. Hij heeft leuke plannen om ansichtkaarten voor Mama Alice te maken. Ik vertel dat een van onze jongens is opgepakt. Hij heeft al 2 x in de jeugdgevangenis gezeten, maar nu hij 18 is gaat hij naar de gevangenis van Ayacucho. R. is de leider van de straat, eigenlijk zijn veel jongens bang voor hem. Hij is klein en smal, maar ijzersterk. Mijn vroegere collega Ivan heeft hem wel eens zien vechten en vertelde dat R helemaal buiten zichzelf raakte. We weten dat hij ernstige dingen op zijn kerfstok heeft. Elke keer kan hij zich weer vrijkopen bij de politie. Maar deze keer lukt dat waarschijnlijk niet. Heeft hij een vrouw van een politieagent overvallen? Of had hij op dit moment geen geld? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat dit corrupte systeem fataal is voor de slachtoffers, maar ook voor onze jongens.

Ook dit jaar liepen we weer mee in de traditionele Carnavalsoptocht. Er was geen budget voor een carnavalsactiviteit vanuit Mama Alice, maar ik kon het niet laten om zelf iets te organiseren. Net deze dagen zijn erg goed voor onze naam en bekendheid. We liepen verkleed mee en omdat het 14 februari was, deelden we briefjes uit met vriendschapsboodschappen. Met het motto: al onze 800 kinderen hebben liefde en vriendschap nodig. U ook. Daarom vandaag van Mama Alice een boodschap van liefde voor u. De mensen reageerden geweldig enthousiast. Stiekem hoop ik ook dat een enkeling nog iets doet met het bankrekeningnummer achterop.  En wat kan Mama Alice Ayacucho altijd steunen op Angela. Zij is Elba’s assistente en een goede vriendin van ons allemaal. Bij elke activiteit staat ze er op tijd, meestal met een grote glimlach. Iedereen werkt keihard, maar zij geeft altijd nog dat een beetje meer. Een onmisbare kracht! 

Ik heb eind vorig jaar een goede tijd in Nederland gehad.  Het lijkt al weer heel lang geleden. Het hoogtepunt voor onze stichting was zeker het diner georganiseerd door de Lions Heerlen. Er was een veiling van prachtige ‘koe’ kunstwerken. Het optreden van Guido’s Orchestra en het verrukkelijke eten maakte de avond helemaal perfect.

Aan het eind werd ons een cheque overhandigd met daarop een bedrag van bijna € 42.000, ongelooflijk!

Hiermee kunnen we in Ayacucho zorgen dat heel veel kinderen een betere toekomst krijgen!

Diezelfde avond kregen we van drukkerij Andidruk een grote hoeveelheid folders overhandigd. De drukkerij wil ons op deze manier helpen en we zijn erg blij met deze steun! Ik heb ook heel goede herinneringen aan mijn presentaties op de school waar onze vroegere vrijwilligster Anne-Karien lesgeeft. Ik vertelde een verhaal van een van onze straatjongens aan grote groepen 13 en 14-jarigen. Ze luisterden aandachtig en waren na afloop heel enthousiast. Deze school in Doetinchem heeft met alle studenten van het eerste en tweede jaar activiteiten georganiseerd waarmee ze maar liefst 6791,31 Euro verdiend hebben. Wat een geweldig bedrag! 

En ik geniet van al die fijne momenten zoals het bijzondere bezoekje aan een echtpaar in mijn eigen dorp Noorbeek, zij steunen Mama Alice al langere tijd.  De bezoekjes aan het graf van mama, de bloemen bloeien, mijn witte Ayacucho hartjes steen ligt er nog, en wij, de vijf sterren op haar grafsteen, blijven schitteren. Mijn broer Pierre heeft een prachtig en lief zoontje gekregen: Denis. Hij is te vroeg geboren, maar precies de dag voor mijn vertrek mocht hij thuiskomen. Het heerlijke etentje met mijn liefste vriendinnetje Miran. Papa die me naar alle afspraken brengt. En dan mijn zusjes, tantes, ooms, nichtjes en neefjes die na vijf jaar het nog steeds niet moe zijn om zich in te zetten voor Mama Alice, gracias lieve familie Kallen en Frijns!

Ik wil in dit verslag ook 2 zeer actieve vrijwilligers bedanken namens het Ayacuchaanse team en de kinderen. Mieke van Stiphout is al jarenlang een ijverige vrijwilligster die op markten staat, zelf dingen organiseert en in de Kerstperiode wekenlang Mama Alice engeltjes verkoopt.  Dankzij haar was de verkoop in 2009 weer een groot succes. Een dikke kus voor haar en haar man Martin! Onze andere vrijwilliger die extra aandacht verdient is Jo Leunissen. Hij is vooral in omgeving Heerlen actief waar hij bridgewedstrijden en etentjes organiseert en enthousiast aan iedereen over Mama Alice vertelt. Hij en zijn vrouw Lies doen ongelofelijk veel voor ons. Dank jullie wel!

Jammer voor iedereen die onze fijne vrijwilligersavond in oktober heeft moeten missen. Ex-vrijwilliger Ward heeft de film getoond die hij met onze straatjongens maakte. Er kwamen veel reacties en ik voelde de warmte bij iedereen. De ouders van Tinne waren er, het was zo onverwacht dat ik hen eerst niet herkende. Ivan en ik in tranen. Ze hadden een autorit van drie uur achter de rug. Cine en Mathieu, het betekende heel veel voor ons dat jullie er bij waren! Er was een journalist van het Klooster in Wittem. Ik werd uitgenodigd voor een interview, dit zal plaatsvinden op 28 maart, 14.00 uur.  Marijke en Aafke: fijn dat jullie gekomen zijn. We missen Pieter, zijn rustige aanwezigheid, zijn steun. En onze vroegere werknemer en goede vriend Ivan was er. Hij kwam met zijn vriendin Sarah. Superverrassing voor velen!  Dank je wel Ingrid voor de goede organisatie en voor je harde werken. En alle andere vrijwilligers en donateurs die er samen met ons voor zorgen dat  800 Ayacuchaanse kinderen weer geloven in zichzelf en een mooie toekomst. Na deze avond was ik vol van alle indrukken, van liefde, van ideeën en voelde ik de energie om er weer 100% voor te gaan!

VANUIT AYACUCHO: PROFICIAT LIEVE TANTE MARGRIET!!!

Hele lieve groeten,

Fréderique